Zayıflığımızı belli etmek istemediğimizde, İyiyim, deyip geçiştiririz ya öyle söylemişti, hatta ölecek durumda olsak bile iyiyim deriz, kabaca buna yiğitliğe bok sürdürmemek denir.
Öbür dünyada huzur içinde ve eksiksiz bir mutlulukla yaşayacaklarına inanıyorlarsa o zaman neden ölülerin arkasından ağlıyorlardı ki? Daha iyi bir yerde yaşadıklarına inanıyorlarsa neden arkalarından yas tutuyorlardı ki? Daha güzel bir dünyada yaşayacakken sevdiğiniz birini bu gezegende alıkoymak müthiş bir bencillik olmuyor muydu?