Berken
@_Berken
Ne li vir im, ne jî li wir…
Artık alıntıları paylaşmayı bıraktım, okuduklarım sadece bende kalsın. Buraya ise sadece ara sıra bir şeyler karalamak için uğrayacağım.
Şu anda okuduğu kitap
Bu yazım ile şikayetler artıp hesabım kapatıldı. ;)1000Kitap
Bir Kürt olarak doğduğunuzda, daha alfabeyi öğrenmeden kimliğinizin bir mesele olduğunu öğreniyorsunuz. Ancak, sosyal medyada karşılaştığınız o malum kesimin sığlığı, bu meselenin kendisinden çok daha yorucu.
Burada sözüm tüm bir millete değil, aksine, eğitim sisteminin torna tezgahından geçmiş, sorgulama yetisi daha filizlenmeden budanmış ve kafası sadece resmi anlatıların klişeleriyle şişirilmiş o spesifik kitleye. Tarih okumayı sadece tek tip zafer methiyelerinden ibaret sanan, yaşadığı coğrafyanın sosyolojik gerçekliğinden zerre kadar haberdar olmayan bu kesim, okul sıralarında kendilerine belletilen o dar sınırların dışına asla çıkamıyor. Bilgi sahibi olmadan takındıkları o keskin ve saldırgan tavır, aslında derin bir entelektüel sefaletin ve sığınacak liman arayan bir yetersizlik duygusunun bir görünümü.
Bu kitlenin en tehlikeli yanı, bilmediği şey hakkında bu kadar cüretkar olabilmesi. Kulaktan dolma üç beş sloganla, koca bir halkın dilini ve binlerce yıllık tarihsel birikimini bir çırpıda yok sayabileceklerine inanıyorlar. Kendi daracık ezberlerine uymayan en doğal hak talebini bile anında bölücülük ya da vatan hainliği etiketiyle damgalamay ı bir vatanseverlik görevi sanıyorlar. Oysa gerçek bir bilinç, belgelerle, yaşanmışlıklarla ve toplumsal dokunun katmanlarıyla yüzleşmeyi gerektirir. Ama bu kesim, hakikatle yüzleşmek yerine parmak sallamayı, anlamak yerine nefret kusmayı tercih ediyor. Çünkü yüzleşmek ağır bir yüktür ve bu ağırlığı taşıyacak ne bir kaynak okumuşlukları ne de o sığlıktan çıkacak zihinsel kapasiteleri var.
Ortaya çıkan manzara, romantik bir birlik masalından ziyade, her gün çarpıştığımız sert ve soğuk bir gerçeklik krizidir. Okumayan, araştırmayan ve sadece kendisine ezberletilen öfkeyi bir kimlik gibi kuşanan bu kitle, üzerinde yaşadığı
Reklam
Yüzyıllar boyunca, her önüne gelen elyazmalarımıza canı istediği gibi dokunabilseydi, bugün onların büyük bir çoğunluğu var olmazdı.
Hesabım bir süredir şikayet altındaydı ve sonunda kapatıldı. Bu yeni hesap. Açıkçası o benim için sadece bir hesap değildi, bir arşivdi, bir hafızaydı. Ama asıl mesele kaybolan içerikler değil. Asıl mesele, neyin neden şikayet edildiği. Çünkü burada sorun çoğu zaman hakaret, nefret ya da gerçekten zararlı içerikler değil, insanların duymak istemediği şeyler. Bir kelime, bir ifade, bir bakış açısı… Bağlamından koparılıp kolayca hedef haline getirilebiliyor.
Bugün bir cümleyi anlamak yerine ona etiket yapıştırmak daha kolay. Tartışmak yerine susturmak, anlamaya çalışmak yerine şikayet etmek daha pratik. Çünkü düşünmek emek ister, refleks göstermek ise neredeyse bedava.
Ben yazdıklarımın arkasındayım. Herkes katılmak zorunda değil, ama en azından anlamaya çalışmak mümkün. Fakat görünen o ki, bazıları için anlamak değil, ortadan kaldırmak daha cazip.
Hesap kapanır, yenisi açılır. Yazılar silinir, yeniden yazılır. Ama bu refleks değişmediği sürece, mesele hiçbir zaman gerçekten çözülmez. Çünkü sorun içerikte değil, içeriğe tahammül edemeyen zihniyettedir.
Ve belki de en net gerçek şu:
Sözden bu kadar korkulan bir yerde, sorun sözü söyleyenlerde değil, onu susturmaya çalışanlardadır.
Puan vermedi·280 syf.·
2026 271. kitabı
