İçimize attıklarımızdı.
Hıc gün yüzü görmeden büyüyüp kök saldılar derinlerimizde.
Ne çiçek açtık,ne meyveye durduk.
Öylece çürüyüp kaldık kendi başköşelerimizde.
Suretini bekleyen çerçeveler gibi astık ruhumuzu boş duvarlara.
Kadehler doluydu bir vakitler.
Şimdi ise feri sönmüş gözlerimizin kıyısına vuran yalnızca boş şişeler.
İçimize attıklarımızdı bekledik uzun zaman giden gelen olmadı.
Sardık yaralarımızı,
Bahar geldi yaz geçti...
Kiraya verdiğimiz kalplerimizde kışa kadar oturan hiç olmadı.