Bütün gözler uykudadı, bir çift göz dışında. Bedenim ruhum çok yorgundu, fakat bir türlü uyuyamıyor ve düşünüyordum, ne düşündüğümü de düşünüyordum. Saat ilerliyor ve ben kayboluyordum...
Düşünüyorum da...
Hepimiz ya alışır yada alışılırız sanırım ben alışandım, "kabullenen..."
İnsanoğlu alışır, iyi olana da kötü olana da, sevse de sevmese de... Hayat bu ya ölenin arkasından bende yaşayamam dersin bir kaç saat sonra alışırsın, belki bir zaman sonra unutursun, unutuluruz... İnsan alışan, aynı zamanda unutandır...
Bende unuttum, hemde öyle bir unuttum ki, bir daha tekrar hatırlamak aklıma gelir mi muamma. Siz neyi unuttunuz bilmem, lakin ben kendimi unuttum, ben beni unuttum...
Ben bende kaybolup içim de kayboldum, arıyorum kaybolan beni arıyorum, hatırlamaya çalışıyorum benliğimi, ruhumu tanımaya çalışıyorum... Bulur muyum bilmem, böyle düşündüren de nedir bilmem, fakat hayatım arayış içinde geçecek gibi, ne acı bir şey değil mi insanın kendini kaybetmesi, bulamaması insan kendini bulmak uğruna nelerini kaybeder? Ben tüm benliğimi, tüm her şeyimi kaybedebilirim, çünkü kaybolmak dünyadaki her şeyden daha acı verir insana...
"Kayboldum..."
Peki sen benim gibi kaybolan mısın?
Arayan mısın?
Yoksa aranan mısın...?
muنise...🖋️