Ər-arvad sevgisini uzun illər qoruyub saxlamaq istəyən yaxşı qadın səhərlər yataqdan ərindən azı bir saat tez durmalı,vacib işlərini görüb özünə baxmalı idi ki,əri oyananda onu,həmişəki kimi,gözəl və təravətli görsün..
Başını qaldırıb kitab şkafının üst rəfində ayrıca qoyulmuş qırmızı cildli kitaba baxdı.Bu, "Azərbaycan Respublikasının Cinayət Məcəlləsi"idi.Qəhvədən bir qurtum içib kinayə ilə gülümsədi.Maraqlıdır,görəsən,niyə bu məcəllələrdə bir cinayətin cəzası yeddi il azadlıqdan məhrum etməkdən başlayır,başqa cinayətinki,məsələn,səkkiz ildən?Yəni,bu rəqəmlər arasında,doğurdanmı ədalətə xidmət edən məntiqi bir fərq var idi?
Bu kitaba hər dəfə baxanda düşünürdü ki,dünyada,insanlar arasında ədalət deyilən şey yoxdur.Nə ədalət var,nə də lazımi qədər ədalətli adamlar.Ədalət olsaydı,cinayətlər olmazdı.Ya kifayət qədər sözün həqiqi mənasında ədalətli adamlar olsaydı,onları hakim kürsülərində əyləşdirərdilər və onlar da hər hansı cinayəyin cəzasını öz ədalətli qəlblərinin sözünə baxmaqla müəyyən edərdilər.Kitabsız-filansız...
Yalnız ora düşənlər azadlığın nə olduğunu anlaya bilərdilər.Yalnız ora düşənlər etiraf edərdilər ki,dünyada ən şirin şey nə pul,nə var-dövlət,hətta can sağlığı deyil,azadlıqdır.