Gökyüzünden kül yağıyordu.
Çünkü.
Vardı, bu yangında ölmek de vardı.
Çünkü alevler olmadan da yanmak mümkündü.
Çünkü söndüğünde yangın da toprağın altına gömülürdü.
Daha kaç kez kaybedeceksin Maya, daha kaç kez yitireceksin?
Daha ne kadar dayanacaksın?
Daha ne kadar savaşacaksın?
Savaşacak ne kaldı?
Kaç canın kaldı?
Ne uğruna bu mücadele?
İnsan kaybedeceğini bile bile bir savaş başlatır mı?
İnsan sadece kaybetmek için yaşar mı?
Hepsi farklı bir hayattı. Hepsinin içine süzülüp onların hayatlarını onlarla birlikte yaşardım. Kitap okumanın en güzel kısmı buydu, kendi hayatını, ne yaşıyor olursan ol bir kenara atabilmek. İhtimali olmayan hayatlara konuk olmak. Kapağı kapatana kadar o karakterle birlikte o satırları yaşamak. O satırlarda yaşamak.