bir yabancı,
bir gece
sesinden bir şarkı dinleyecek senin
“yıllar önceydi.” diyerek başlayacak cümlelerine...
bir yerlerde güneş batarken belki...
ismin hiçbir yerde geçmezken, “nereden geldi şimdi aklıma?”
diyerek hiç ummadığı anda hatırlayacak seni.
çünkü insan hem unutkan hem de her şeyi iyi hatırlayarak kendine
eziyet eden bir canlıdır.
bu yüzden unuttu sanma.
çünkü hiç kimse unutulmaz aslında.
sadece kişilerin anlamları değişir.
ve herkes mutlaka girdiği hayatlarda iz bırakır.
kişi gitse bile o iz kalmaya, kendini yaşatmaya devam eder.
o da anlamıştır değerini ama söylememiştir sana.
sen nasıl bazen sevdiğini söyleyemiyorsun ya, onun gibi işte.
çünkü bazı şeyler yaşanır ama söylenmez.
kalpte kalır sadece sözlere dökülmez.
yani ne sevmiyor sanıp üzül ne de özlemiyor diye yor kendini,
belki de sadece söylemiyor, söyleyemiyordur.
kendi değerini unutacak kadar çok sevmemelisin birini,
çünkü başkasının gözünden kendi değerini belirlediğinde,
bir gün mutlaka değersizleşiyorsun...