Karşılığı olmayan bir sevgide takılı kalmak, orada kalmakta ısrarcı olmak kendine en büyük kötülüğüdür insanın.Doğru yerde,doğru zamanda,doğru insanla yaşanabilecek onca güzellik varken kendini bir yokluğa hapsetmekten daha kötü ne yapabilir insan kendi hayatına?Yeşereceği yerde dallarını neden koparır,parlayacağı yerde neden söndürür yüreğinin ışıklarını?
İnsan bir başkası olmadan var olamayacağını neden düşünür,kendini neden hiç eder ne neden inanır bu hiçliğe?