Susmamız gereken yerde hararetle konuşmamız,konuşmamız gereken yerde sinsice susmamızdı belki de bizi bitiren . Şimdi anlıyorum ki konuşmadıklarımız bizi konuştuklarımızdan daha çok anlatıyormuş.
Herkes unutuyor.Gel gör ki, acıyı, ölümü, yıkımı unutmazsan da olmuyor.Unutmak böyle bir durumda o kadar da kötü değil.Yeni gün başka türlü kucaklanmıyor.Ama bazı şeyleri var ki hiç unutmak istemiyorum...İlk sevinçlerimi,yola çıkışlarımı...