" Karanlık basacak diye gündüzü , şafak sökecek diye geceyi kaybediyorlar ." diyor Seneca . Korku ve kaygılar yüzünden ' şimdi ' elimizden kayıp gidiyor . Oysa hayat ' şimdide' çiçek açar . İçinde yaşadığımız her ân bize bir şey söyler . Durup da kulak vermeli , kıymetini bilmeli insan.
"Bir durumu artık değiştiremediğimizde kendimizi değiştirmeye zorlanırız." demişti Viktor Frankl. Zorluk eşikte belirdiğinde, neyi yapabilecek ve neyi değiştirebilecek isek ona odaklanmalıyız. Her zorluk insanın ruhsal tekâmülü için de bir imkândır.
Mesele farklı şeyler görmek değil, şeyleri farklı görebilmek’. İnsana ve tüm varlığa baktığımızda kalbin gözüyle bakmak, daha önce göremediklerimizi fark etmek. Hayatı daima taze bir dikkatle karşılayabilmek.
İnsanı azar azar öldüren açlıklar vardır. Görülme ve işitilme açlığı. Kendini ifade etme ve bağ kurma açlığı. Hissedilme ve anlaşılma açlığı. Anlam açlığı. Güzelliğe duyulan açlık. Ruhun da beslenmeye ihtiyacı var.