Hilal

Hilal
@_Hinata_
Kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde...
'Kapı kapı dolaşırız albayım,' dedim. 'Bizi bize anlatın, bizi durmadan kötüleyin, diye yalvarırız. Bize acımayın. Bize ken­dimizi tanıtın. Durun, acele etmeyin: Önce kendinizi tanıyın. Önce kendinizi, sonra bizi kötüleyin. Bize vurun. Kendimize gelmemiz, kendimizi tanımamız için bizi iyice hırpalayın. Ar­tık kaybedecek durumda değiliz.
Sayfa 481
Reklam
'Düşüncelerini olgunlaştırıncaya kadar beklemelisin Hikmet,' dedim kendime. Ağrılara ve kendine acımaya boş vermelisin. Biraz düşündüm ve sabrettim; sonra, "Bizi bir de bu acımak mahvediyor albayım,' dedim. 'Başkala­rına acımakla başlayan bu tehlikeli duygu, her zaman kendi­mize acımakla son buluyor. Kendimize acımaktan, başka işle­re zaman kalmıyor.
Sayfa 480
Ben görünmeyen adamım: Sözler beni delip geçer. Yaralanıyorum oysa. Ben de insanım...
Sayfa 468
Kusura bakmayın, sıkıntım var. Kendimi yaşamak zorundayım.
Sayfa 462
Kendimi iyi hissetmiyorum Bilge. Beni bir daha görmek is­teyeceğini sanmıyorum. Kendimi suçlu hissediyorum. Doğ­duğum günden başlayan bir suç dizisi içindeyim. Seni gör­mek istemiyorum, seni görmek istemiyorum. Aynı olayları bir daha yaşayacak gücüm kalmadı. Beni unut -belki de unuttun- beni unut. Başıma gelecekleri düşünme. Ne yaptı­ğımı, nasıl yaşadığımı merak etme. Sana anlatması zor. Sev­mesini bilmeyenler, kaderlerine razı olmalıdırlar. Oluyorum. Eyvallah. İyi değilim, fakat üzüntülü de değilim bak gülüyo­rum: Ha-ha.
Sayfa 459
Reklam