Başkalarından farklı bir insan olmayı istemiyoruz; çevremizdeki insanların herkesten farklı kimseler olmasını da aramıyoruz. Tabii bir yasa, bizden başkaları ile işbirliği yapmamızı ve birbirimize el uzatmamızı istemektedir. İşbirliğinin bu derece zorunlu olduğu bir çağda kendi boş gururumuzu tatmin etmeye çalışmamız yersiz bir davranıştır.
Sizin kendiniz hakkında ne düşündüğünüzün ya da başka insanların sizin hakkınızda ne düşündüğünün gerçekte pek önemi yoktur. Önemli olan şey, insan toplumuna karşı takınılan genel tavırdır, çünkü her insanın her türlü isteğini, ilgisini ve faaliyetini belirleyen şey budur.
Belki de yaşamımızın bütün ejderhaları, yalnızca bizi bir kez güzel ve cesur görmeyi bekleyen prenseslerdir. Belki de korkunç olan her şey en temelde, bizden çare bekleyen çaresizlerdir.