"Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder" demiş Cahit Sıtkı Tarancı. Gerçektende otuz beşmidir ömrün ortası? Yoksa on sekizmidir ömrün tamamı.
Bir, iki, üç... nede çabuk geçmiş zaman, on sekiz olmuşum. Ne yolun yarısındayım nede başındayım. Yolun bittiği yerdeyim. Beden ölmeyince ruh yaşıyor sayılmaz. Evet buradayım bedenimle yanınızdayım. Lakin ruhum çoktan göç etti uzak diyarlara bedenimi almadan. Duygularım, hislerim, hepsi ruhumla gitmeyi tercih etti. Yapayalnız kaldı bedenim. Acı, öfke, mutluluk, şehvet... hiçbiri ama hiçbiri iyileştiremiyor beni. Zamanda donup kaldım. An'da yım hep, tamda o anda. Üç senemi üç cümleyle silebildiğin anda.