Hükûmet gûya emrindeki icra manzumesine «bana tâbisin ve ne irade edersem onu yapacaksın!»; Meclis, hükûmete «teftiş ve murakabem altındasın!»; Millet de Meclise «mutlaka dinlediklerimin tercümanı olmaya mecbursun!» diyemedikçe, ne devlet düşünülebilir, ne hükûmet, ne icra kademeleri, ne de millet ...
Neşe, hüznün durmasıdır, hüzün olmadan hüznün durması ise imkansızdır. Dolayısıyla onlar bölünemeyen tek ve aynı şeydir.
Derim ki: Bir şey yok olmadıkça faydası görünmez.