Dünya acımasız... Ve dünya kendine ait hisleri yokken, içinde yaşayan insanların hisleriyle dolu... Dünya böyle bir şeyse... Aslına bakarsan, hisler dünyası tam olarak şu anki benim.
Biriyle tanıştığımızda onun sadece dış çizgilerini görürüz. İçini kendi beynimizdeki renklerle doldururuz. Ve karşımızdaki kişi arrık bizim bir düşüncemizin parçası olur. Ve aslında aşık olduğumuzu sandığımız şey de tam olarak budur. Bir düşüncenin parçası...
Benim yaşamak istememe sebebim, bu dünyada değil, kafamın içinde yaşıyor oluşum... Dünya acımasız, kabul ediyorum... Ama siz bir de kafamın içini görün.