MBA

MBA
@_MBA_
Kendinden geçmiş dünyamda yeniden işlenen ruhum
İçeriye girdim Rutubet kokusu etrafımı sardı Eski basamaklar Her adımda bir gıcırtı Sessizliğin istikrarlı tekrarı Kapı koluna bakıyorum Düşünceli, umutsuz Açılan kapının ardında Anıların puslu hissiyatı Bütün odanın üstüne Bir sis misali çökmüş Camlar etrafı örtmek istercesine Kirli, el değmemiş İçeriye çarpan bir parça ışık Çırpınışlarımdaki umut gibi yansıyor Neredeydim ben? Ne için yaşıyordum? Neydi gerçek olan? Bu hissettiklerim ne kadar doğru? Ne kadar ben? Sahi kimdim ben? Yatağın kenarında yere çöktüm Etrafa göz gezdirdim Her şey gerçeklikten uzak Bir yabancı gibi hissettiriyor kendimi Oysa ne aradığımı bile bilmiyorum Yerde uzanan bedenim Ruhumu her şeyden uzaklaştırmaya çalışırcasına Hareketsiz Piyanoya vurulan son nota darbesinin ardında bıraktığı o uzun karmaşa hissi gibi
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Derinliğin içinde bir düş perdesi açılıyor Ansızın, yürek burkan
Bir zaman çizgisinde akıp gidiyorum Bir nefes bir saniye Her nefesin bir son olduğundan kaçıyorum
George Orwell 1984 kitabında; “Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir.” diyor. Vicdanımdan yorulduğum anlarda kendime hep bunu hatırlatıyorum.
Bir çocuk telaşı sarmıştı içimi. Alışkın değildim tabii. Gözlerinin içine bakmayı hayal ediyordum. Zaman akıp gidebilirdi, susabilirdik yeterki gözlerine bakabileyim diye bekliyordum. Sarmıştın hayallerimi, işlemiştin derinlerime.