2025 yılında okuduğum ilk ve son kitap oldu 1 yıl boyunca elimde büyüdükçe büyüdü kitap. Sıkıcılığından veya durgunluğudan değil benim de çok zamanım olmadı. Ama kitabı elime aldığım da en fazla 10 sayfa okuyabiliyordum okuduğum süre boyunca beni sarıyordu ama fazla okuyamıyordum ve tekrar diğer bölüme başlamak benim için uzun sürüyordu derken önünde sonunda bitirdim
Kitabı okuduğum süre boyunca Zeze bana o kadar tanıdık bir çocuktu ki yaramazlığıyla ,sevimliliğiyle , zekasıyla , dayak yiyip yiyip uslanmaması ile aklımda hep o çocuk gibi okudum
Kitap boyunca Zeze'nin küçük hayatına ortak oluyoruz ve bir çocuk gözünden dünyaya bakıyoruz. Yalnızlığı, sevilmek için verdiği çabayı, sevgi bağının ne kadar büyük olduğu... kalbi o kadar büyüktü ki bunu hissedebiliyorduk
Ve acı gerçeklerle bir çocuğun büyümesini okuyorduk
Hayat Zeze'ye hiç acımadan yetişkin olmayı öğretmişti
Ve tabiki final okurken şok olmuştum beklemiyordum aslında Portekizlinin ölümünü ben Zeze ölücek diye bekliyordum Zeze gibi bende hayal kırıklığına uğradım ve Zeze'nin üzülmesine daha çok üzüldüm kendimi çok kötü hissettim
Bir çocuğun yaşamaması gereken bir hayattı