İnsan üzülmeli; sevebilmeli, ağlayabilmeli, gülebilmeli...Ördüğü duvarların gölgesine saklanmamalı. Üzülmemek uğruna, hayatın renklerinden vazgeçmemeli. Ve tanımadığı birine bile, sevmesine gerek olmadan,
bir gülümseme bırakabilmeli.
Biraz insan olmalıyız. Yalnızlık masallarının ardına gizlenip duygularımızı diri diri gömmemeliyiz. Kötüleri suçlayıp, kendi biricik ruhumuzu dünyanın güzelliklerinden mahrum bırakmamalıyız.
İnsanca yaşamalıyız. Bazen kederle, bazen sevinçle dolmalı içimiz. Ama ne varsa,
sonuna kadar hissetmeli, sonuna kadar yaşamalıyız. Çünkü “aman” diyerek geride bıraktığın bir dünyada, nefes bile eksik, hayat bile yarım kalır.