İnsan eli değmemiş bir ormana girdiğimizde, düşünen zihnimiz yalnızca etrafımızdaki düzensizliği ve karmaşayı görecektir. Çürüyen ve eskiyen her bir maddeden yeni bir hayat fışkırdığı için artık hayatı(iyi) ve ölümü(kötü) bile ayırt edemeyecektir. Yalnızca içimiz yeterince durgunsa ve düşüncelerimizin gürültüsü yatışmışsa buradaki gizli ahengin, kutsallığın, her şeyin en mükemmel yerinde olduğu ve asla başka türlü olamayacağı düzenin farkına varabiliriz.
Sevgi bir kapı değil, bir kapı yoluyla bu dünyaya gelen şeydir. Siz tamamen form kimliğinizin kapanına kısılı kaldığınız sürece, sevgi ortaya çıkamaz. Size düşen şey sevgiyi aramak değil, onun girebileceği bir kapı bulmaktır.