Görürsən ki, ağır gəlir darıxmaq,
Üz tutursan göy üzünə baxırsan.
Göy üzündən yağır gəlir darıxmaq,
Sən çağırma-çağır, gəlir darıxmaq!
Gecə bitmir, ay çəkilmir səmadan,
Lap bezirsən, usanırsan gecədən.
Darıxmağın nitqində də kinayə -
Pıçıldayıb soruşur ki:
-Necəsən?
Elə asta yeriyir ki, darıxmaq,
O gedincə, boğulursan qəhərdən.
O gedincə, son ümidin, son arzun,
Çıxıb gedir sən olduğun şəhərdən.
Gəlib gedər xəyalına min nəfər...
Səndən qeyri indi hamı nağıldır.
Darıxmaq da gələr, könlünə dəyər,
Görərsən ki, sevgilərin dağıldı.
Xatirəndə bir sevgi də boğular.
Keçmişin də elə qəsdə durar ki!?
Xəyallarda ayrılmaq da asandır,
İndi səndən ayrılmağa nə var ki!?
Müəllif: Orxan Bahadırsoy
(The World as Will and Representation
-1815) aşağıdaki ifadeyi de içeren bir Yüksek Felsefe tezidir:
Hayvanlar da maneviyat sahibi olmaya, şefkat göstermeye ve minnet duymaya kabildirler.