Bilirəm ki, bir nöqtədə sənə dediyim nəsə və ya sənin gördüyün nəsə sərhədi keçmiş olacaq. Və onda məndən qaçacaqsan, qışqıra-qışqıra qaçacaqsan. Mən səni saxlamayacağam. Bunun olmasını istəyirəm, çünki sağ-salamat olmağını istəyirəm. Amma yenə də səninlə olmaq istəyirəm. İki arzu bir-birinə ziddir...
Sən, sadəcə, qəzanı özünə çəkən maqnit deyilmişsən, bu kifayət qədər doğru qiymətləndirmə deyil. Sən bəlanı özünə çəkən maqnitsən. Əgər 15 kilometr radiusda təhlükəli bir şey varsa, birmənalı olaraq səni gəlib tapacaq.
İşte insana o çılgınlıkları yaptıran duygunun adı budur- Karasevda. Karasevdayla aşk farklıdır bir-birinden. Asıl tehlikeli olan da karasevdadır. Araplar buna "garàm"-der.
İnsan Neyle Yaşar?
Xatırladığım qədəri ilə Lev Tolstoydan oxuduğum ilk kitab oldu. Əslində düşündüm ki, niyə əvvəldən oxumamışam. Kitab kiçik ölçülü 6 hekayədən ibarətdir. Hekayələrin hər biri çox axıcı şəkildə irələyir. Hər bir hekayədə insani özəlliklərin yaxşı və pisliklərin insana verdiyi xeyir və zərərlərdən danışılır. İnsanlara əsl lazım olanın nələr olduğunu nələrdən uzaq olmalı olduğunu daha aydın şəkildə göstərir. İnsan həqiqətən nə istəyir, niyə kiçik şeyləri böyüdür, arzularına niyə yenik düşür bu sualları əsəri oxuyan məncə çox insan özünə verir. Kitabdan çox şey qazanır məncə insan. Bizdə ordakı obrazların etdikleri səhvləri edə bilərək ancaq beynimizin bir yerində bu kiçik həcimli ibrətik hekayələri xatırlayıb səhvlərimizdən son anda da olsa dönməyi bacarmalıyıq.