Jader
@_Narcicegi
Bir de kendini okuyabilse insan ..
.
.
.
Gökyüzünü öpmek isterdim…
55 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Bizim şairlerden Melih Cevdet Anday’ın bir kitabı var; adı Rahatı Kaçan Ağaç. Ben pek severim. Kitaba adını veren şiir küçük bir şeydir; ama güzeldir. Ezberi, ezberciliği pek sevmem ama, onu gönlümle ezberledim; durur durur okurum.
Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adını bile duymamış
Tanrı’nın işine bakın
Geceyi gündüzü biliyor
Dört mevsimi, rüzgarı, karı
Ay ışığına bayılıyor
Ama kötülemiyor karanlığı
Ona bir kitap vereceğim
Rahatını kaçırmak için
Bir öğrenegörsün aşkı
Ağacı o vakit seyredin
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bak, örneğin bunu yapan bir kız çocuğu. Ama babası bağırmış ona.
“Bu yaptığının günah olduğunu bilmiyor musun gıı? Yarın Allah, haydi ver bakalım canını derse, nasıl vereceksin?”
“Canlı değil buba, bu küçük heykel!”
“Ama insana benziyor!”
“İnsana benziyor ama insan değil, heykel!”
“İnsana benziyor; canı gerekir.”
“Heykele can gerekmez buba!”
Bizim bir şairimiz vardır; adı Fazıl Hüsnü Dağlarca’dır. Onun dediği gibi:
Öyle dalmış ki
Yüzyıllar süren uykusuna
Uyandırmazsan uyanacak değil.
Çoğu zaman kendine acıyordu.”Yahu benim yaşamda işim gücüm, hem de koşulum hep böyle ağlamak mı? Dışımdan ağlayamazsam, içimden ağlayarak yaşamak mı?”
“Sayın dinleyiciler! Köylere kitap götürmek,çöle su götürmek gibidir!”