Özgün
@_Ozgun_
Kitapseverler dışında kimse meşgul etmesin lütfen.
63 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İdare eder
Kitabı pek sevemedim. Beğenmememin nedeni başkahramanın kızı yaşındaki kadına aşık olmasından dolayı değil, daha çok kitabın bana fazla sade gelmesi. Benzer konuları işleyen ve karakteri daha anlaşılır olan, daha iyi hissettiren kitaplar okumuştum. Mesela Coetzee'nin Utanç kitabında karakterin içine daha rahat girebiliyorsunuz. Mola'da o derinliği pek bulamadım. Okurken beni düşündüren, sonrasında aklımda kalan bir şey olmadı. Bende iz bırakmadı. Sıkıcı bir kitap da değildi benim için. Ama kimseye oku diye önerebileceğim kadar güzel de değil. Bir de küçük bir uyarı eklemeden duramayacağım, andropoz döneminde olan erkekler dikkat etsin, gereksiz bir özgüven verebilir :))))
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kısa ve keyifle okuduğum bir kitaptı. Anlatımı akıcı, dili sade ama özenli. Okurken yormuyor, hatta hızlıca içine alıyor. Buna rağmen ne anlatmak istediğini tam olarak çözdüğümü söyleyemem. Bitince insanda yarım kalmış bir his bırakıyor.
Hikâye, bir davada karar vermeden önce tedaviyi reddeden bir çocukla görüşmek isteyen bir yargıcın kararı ve karakteri etrafında dönüyor. Bu kısa karşılaşma çocuk üzerinde beklenmedik derecede büyük bir etki yaratıyor.
Kitap boyunca asıl mesele netleşmiyor. Hukuk mu, vicdan mı, inanç mı, sorumluluk mu… Belki de hepsi. Belki de hiçbirini açıkça söylemek istemiyor. Okurken keyif alıyorsun ama bitince “tam olarak neydi bu?” diye düşünüyorsun.
Sıkıcı1000Kitap
Bu kitap Orhan Pamuk’tan okuduğum ilk kitaptı. Açıkçası biraz zorlandım. Fazla uzun, bir noktadan sonra beni sıktı. Melankolik, fazlasıyla bağımlı aşk hikâyeleri bana çok hitap etmiyor. Okurken romantik bir aşk anlatısından çok, hastalık ve takıntının yüceltilmesi hissi yaratıyor bende. Belki bu tamamen benim aşırı gurulu ve katı yapımla ilgili. Bu tarz duygusal bağımlılıklar bana itici geliyor. O yüzden ne karakterlerle bağ kurabildim ne de hikâyeye kendimi bırakabildim. Hatta hatırladıkça bile içimi sıkan bir tarafı var.
Ama şunu da kabul etmem gerekiyor, kitabı çok sevemesem de aklımda kaldı. Baştan sona keyifle okuduğum bir roman olmadı ama etkisi tamamen de silinmedi. Bu da en azından benim için, Orhan Pamuk’un anlatım gücünü gösteriyor.
Beklediğim gibi değildi1000Kitap
Kitabı okudum, sıkılmadım. Akıyor, merak da ettiriyor. Ama bitirdiğimde içimde bir eksiklik kaldı. Anlatılanlar yerli yerinde ama sanki ruhu tam geçmiyor.
Savaşın yarattığı gerginliği, ölümlerin ağırlığını, kayıpların acısını gerçekten hissedemedim. Okurken “evet, kötü şeyler oluyor” diyorsun ama içerde bir yere dokunmuyor. Belki de dilinin fazla yalın olmasından. Anlatmak istediklerini söylüyor ama hissettirmekte biraz başarısız gibi geldi bana.
Bu tür hikâyelerde insan ister istemez biraz derinlik, biraz şiirsellik arıyor. Kelimelerin arasından sızan bir ağırlık, bir sessizlik bekliyor. Londra’nın Son Kitapçısı bunu tam yakalayamamış gibi hissettirdi. Kötü bir kitap değil ama anlatılanların potansiyeli daha fazlaymış gibi. Dolayısıyla kitabın edebi yönünü zayıf buldum.
Uyanınca geçmeyen bir rüya1000Kitap
Kitabı, filmini izledikten sonra keşfettim. Filmi izlerken hikâyenin ruhu ve kurgusu bana sürekli “bunun bir kitabı vardır” hissi verdi. Merak edip bakınca gerçekten de bir roman uyarlaması olduğunu öğrendim.
Hikâye, başkahramanın eşinin anlattığı bir olaydan sonra içine düştüğü kıskançlıkla başlıyor. Belki kıskançlık, belki de bastıramadığı bir intikam isteği. Bir kaçamak yapma niyetiyle çıktığı yolculukta kendini giderek daha karanlık ve gizemli bir tarikatın içinde buluyor. Üstelik bu kaçamak düşündüğü kadar gizli de kalmıyor, bir noktada her şey ifşa oluyor. Kitap da zaten tam olarak bu gerilim üzerinden ilerliyor.
Okurken merak diri kalıyor ama her şeyin cevabı da verilmiyor. Birçok konu yarım kalıyor, üstü kapalı bırakılıyor. Rüya mı, gerçek mi, bilinçli mi yoksa sürüklenerek mi yapılanlar… Bunlar netleşmiyor. Bu belirsizlik kimi yerde etkileyici, kimi yerde ise insanın aklını kurcalayan bir eksiklik gibi hissettiriyor. Bitince “anladım” demekten çok, “ne okudum şimdi” diye düşündüren bir kitap.