Yazar:
Mario Benedetti
Çevirmen:
Banu Karakaş
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 49 dk.
Sayfa Sayısı:
205
Basım Tarihi:
Mart 2024
İlk Yayın Tarihi:
1960
Yayınevi:
Yedi Yayınları
Orijinal Adı:
The Truce: The Diary of Martín Santomé
ISBN:
9786057496140
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
“Hiçbir yere gitmiyormuşum da daha şimdi fark etmişim gibi.”Edebiyat
Hayattan beklediği tek şey emeklilik olan, hatıralarla değil, onların da hatıralarıyla yaşayan, artık hiçbir yere gitmiyormuş gibi hissetmeye başlamış, “kuruyup kalmış olabilir miyim acaba, duygusal anlamda yani” diye soran bir adam Santome. Bu kitap da onun günlüğü.
Karakterin yaşamı, genç bir kadına aşık olmasıyla dalgalanmaya başlıyor. Karşı tarafı olgunlaştıran, onu ise daha cesaretsiz, daha tükenmiş, daha yorgun kılan zaman bir düşman gibi görünüyor Santome’nin gözüne. Santome orada kendi bedeni ve zaman efendiyle kavga ederken durup, şunu düşünüyorum. Yaşlanana kadar dünyada kendimizi nereye nasıl koyacağımızla, meslek, çoluk çocuk, ideoloji, şu bu, dış dünyayla cebelleşip duruyoruz. Yaşlanınca bunlardan elimizi çekip, eteğimizi kıvırıp uzaklaşıyoruz ve ‘zaman’ la es geçilemez o savaşa başlıyoruz. Santome de bize, kendimizi kendimize dert edinmemizin ustalıklarını anlatıyor işte.
Günlük biçiminde yazılmış bir kitap. Çok sakin, çok yalın ve gerçek. Kendinize yakın bulduğunuz bir yanı var durağanlığın. Çok sevdim. Onlarca cümlenin altını çizip bakıştım.
Ama..Kitabı bitirdikten sonra “eksik bir şey var” hissi gelip oturdu. Kitap günlük biçiminde yazıldığı için diğer karakterlerin ana karakter kadar ayrıntılı biçimde işlenmesini her ne kadar beklemesem de, fazla cılız bırakılmışlardı. Karakterin çocukları, iş arkadaşları, aşık olduğu kadın birer hayalet gibiydi. Bu da hikayenin ikna ediciliğini kırpan bir şey. Ve sonu Türk filmi gibi bitmese daha iyiydi.
Cümleleri elimize tutuştururken kırılıp düşmesinler diye sarıp sarmalayan özenli çeviriye begonviller Banu Karakaş
Banu Karakaş
Senelerce aynı işi yapmış, aynı rutine bağlı kalmış bir adamın emeklilikten beklentisi ne olur? Beklediği ile bulduğu ne oranda örtüşür? Yalnız bir baba olmak çocuklarla iletişimde ne gibi zorluklar doğurur? Yaş fark etmeksizin aşk kapıyı çalabilir mi?
Anlatıcımız Santome; 49 yaşında, dul ve 3 çocuğu var. Emekliliğine 6 ay 28 gün kala günlük tutmaya başlıyor. Ve Mola bu günlüklerden oluşuyor. Çoğunlukla çok sıradan olayların olduğu, bazen yeniliklerin geldiği, sonu çok bilinmeyen daha doğrusu sonunu çok önemsemeden akışa bakılan olayların anlatıldığı hayat gibi bir roman Mola.
Mola ; daha önce duymadığım ya da düşünmediğim yeni bir şey söylemiyor fakat anlatımdaki sakinliğin beni alıp o hayatlara sürüklemesini sevdim. Özellikle yaş almakla ilgili bir şeyler okumak isteyenlere tavsiyemdir.
"İçimde bir huzursuzluk var, sanki gerçekten hiçbir yere gitmiyormuşum da daha şimdi fark etmişim gibi." (s. 16)
İyi okumalar.
Kitabı okurken kendime söylemek isteyip aslında söylemeye hiç cesaret edemediğim bazı tatsız gerçekleri defalarca okudum. O iç sıkıntısını yer yer kendi göğsümde hissettim. Etkilendiğim ve uzun zamandır okuduğum en iyi kitaplardan biriydi.
Puan vermedi·205 syf.·
2026 171. kitabı
Bizim neşemiz militan bir zaferdir; çünkü bizim kutlamamız mücadelenin çabasındandır. Mutluyuz çünkü diğerlerinin acısını biliyoruz.....Mario Benedetti
50,sine merdiven dayanan,Martin Santome'nin emekliliği yaklasmaktadir
Aynı zamanda, dul, üç yetişkin çocuğuyla mesafeli bir ilişki yaşayan ve hayatı işiyle evi arasında geçen emekliliği yaklaşmaktadır.
Emekli olunca bahçe işiyle ilgileneceğini veya gitar çalmayı öğreneceğini veya emekliler her ne yapıyorsa onu yapacağını varsayar, ancak aynı işyerinde çalıştığı bir genç kadına âşık olmayı hiç beklemiyordur.
Başladıkları ilişki Martín’in sakin varoluşunu canlandırır ancak günlük rutinine ve ruh hâline verdiği bu mola kısa sürer... 
Mola
Dünyada yalnızların birbirleriyle anlaşamaması gibi genel bir kural olsa gerek. Ya da yalnızlar olarak hepimiz
antipatik miyiz yoksa? S:29
Mario Benedetti
50,sine merdiven dayanan,Martin Santome'nin emekliliği yaklasmaktadir
Aynı zamanda, dul, üç yetişkin çocuğuyla mesafeli bir ilişki yaşayan ve hayatı işiyle evi arasında geçen emekliliği yaklaşmaktadır.
Emekli olunca bahçe işiyle ilgileneceğini veya gitar çalmayı öğreneceğini veya emekliler her ne yapıyorsa onu yapacağını varsayar, ancak aynı işyerinde çalıştığı bir genç kadına âşık olmayı hiç beklemiyordur.
Başladıkları ilişki Martín’in sakin varoluşunu canlandırır ancak günlük rutinine ve ruh hâline verdiği bu mola kısa sürer... Mola
Dünyada yalnızların birbirleriyle anlaşamaması gibi genel bir kural olsa gerek. Ya da yalnızlar olarak hepimiz
antipatik miyiz yoksa? S:29MuazzammmmGünlük
Bu kitabı bitireli bir iki saat filan oluyor, hislerimi yazmak için biraz beklemem gerekti. İnsan bir anda içini dökecek kelimeleri bulamıyor.
Bu kitap benim için çok değerli, çünkü bunu bana hediye eden kişi benim en değerlim. <3
İlk kez bu kadar samimi, insan olmanın getirdiği çelişkiyi çok doğal bir şekilde anlatan, cevaplardan ziyade sorularla boğuşturan bir kitap okuyorum. Günlük yazan biri olarak bu günlük şekilde yazılmış kitabı bir hayli kıskandım. Kendimle iletişimimi bu şekilde yalınkat tutabilmeyi çok istedim okurken. Başkasının hayatına tanıklık etmenin kendi hayatına da bir göz atmak olduğunu fark ettirdi bana kitap. O kadar duygulandım ki ağlamamak için kendimi zor tuttum, keşke yalnız olsaydım ve bir süre gözyaşı dökebilseydim…
Teşekkür ederim <3
8/10
2026 30. kitabı
Keşke Martin’i tanısanız … O, “yalnızlığı korkunç bir heyuladan ibaret olan” Martin’i ve de aşkın yahut sevmenin iyileştirdiği Martin’i…
Martin Santome’nin hayatı dışarıdan bakıldığında düzenli bir masa çekmecesine benzer. Her şey yerli yerindedir: maaş bordroları, eski fotoğraflar, çocukların büyümesi, erken gelen bir dul kalmışlık ama o çekmecenin en dibinde, kimsenin görmediği bir yerde, insanın kendine bile açmak istemediği bir yalnızlık birikir. Yıllar boyunca aynı saatte açılıp kapanan bir çekmece gibi yaşamıştır ; düzenli, sessiz ve neredeyse fark edilmeden.
Ellili yaşlarına yaklaşmış Santome hayatını küçük muhasebe kalemlerine bölerek yaşamışken günleri sayılar, alışkanlıklar ve görevler arasında geçmiştir ama onun asıl ayırt edici yanı başka bir yerde saklıdır: kendine karşı gösterdiği o neredeyse acımasız dürüstlükte. Santome kendi hayatına dışarıdan bakabilenlerdendir. Ne kendini romantize eder ne de kendine kahramanlık payesi verir . Çünkü bilir ki insanın gerçek sınavı başkalarına karşı değil, kendi kendisiyle karşılaşma yaşadığında başlar.Belki de bu yüzden uzun yalnızlık yılları onun ruhunu garip bir berraklığa kavuşturmuştur.İnsan uzun süre yalnız kalınca ruhu, fırtınadan sonra durulan bir deniz gibi olur ; dalgalar çekilir, geriye suyun dibindeki taşlar görünür.Ama sonra bu yalnızlığın içinde bir gün Laura Avellaneda belirir. Laura bakışın, bir ses tonunun, küçük bir jestin hatta soru sormanın insanın içindeki unutulmuş yerleri uyandırabileceğini gösterir. Santome’nin donuk dünyasında küçük çatlaklar açılır ve o çatlaklardan içeri bir ışık sızar.Büyük bir olay gibi değil; daha çok kapalı bir odanın perdesinden sızan sabah ışığı gibi, bir devrim gibi değil bir ihtimal gibi… Aşka ve aşkla tutunma ihtimali gibi …Aralarındaki yaş farkı bir
50 yaşını doldurmasına çok az zaman kalmış olan, neredeyse 25 yıl önce kaybettiği eşinden kalan 3 çocuğu ile birlikte yaşayan Martìn emekliliği için gün saymaya başlar. Ağır ağır emeklilik planları yaparken işi ve evi arasında mekik dokumaya devam eder. Derken hiç beklenmedik bir aşkın içinde bulur kendini. Aşk desem de abartılı bir arzu, saplantı veya hızla gelişen absürt hikayelerden değil. Doğal, sıradan ve daha gerçek bir şey. Mutluluğu bulduğuna inanmaya başlayıp, tekinsiz bir umuda tutunarak önünde yeni bir hayat olduğunu düşündüğünde, ona bahşedilenin mutluluktan çok aslında bir mola olduğunun henüz farkında da değildir tabii.
Metin tamamen Martìn’in günlüğünden oluştuğu için yaşamınının bu döneminden bir yıl boyunca yazdığı şeyleri okuyoruz. Fazlasıyla dürüst ve içten o nedenle. Her konuda yaptığı tespitler sıradan ve tam hayatın içinden. Kimi yerde güldürüyor, çoğu yerde düşündürüyor. Yaşadığı hayatın yarısını yaşamamış olmama rağmen bilhassa anılar, yaşlılık, yalnızlık üzerine çok farklı hisler yarattı bende. Mola, okuduğum en samimi, en komik aynı zamanda en yürek burkucu metin.
Kitap emekliliği yaklaşan bir adamın günlüğü şeklinde oluşturulmuş bir kurmaca metin. Okurken gerçekten de bir günce okuyor gibi hissediyorsunuz. Ana karakterimiz Santome eşini yıllar önce önce kaybetmiş üç çocuğu olan bir adam. Kitapta karaktemizin, iş yerine yardım için alınan 3 genç stajerden biri olan Avellonede'ye ilgi duymasıyla ve genç kızın da ona karşılık vermesiyle tuhaf bir ilişkiye dönüşen serüveninin duygusal yansımalarını okuyoruz. Elbette ana tema bu olsa da karakterimizin günlük boyunca evlatları, arkadaşları, eski eşi ve kendiyle içsel hesaplaşmaları ve ilişkileri de metne eşlik ediyor. Zaman zaman Tanrısal sorgulamalar ve duygusal bocalamalar da ön plana çıkıyor. Sevmek ve sevilmenin güzel bir zeminde abartısız işlendiği kesitler var. Hayatına adeta bir mola verilmiş gibi hissetiği bu seviliş dönemi karakterimiz için adeta can suyu oluyor. Santome; sevilmenin ve sevmenin kanarak su içmek gibi hissettirdiği bir lezzet duyuyor.
İçten, yalın ama durağan bir metin. Ben kurmaca da olsa günlük okumayı sevdiğim için sıkılmadan okudum. Herkesin keyif alacağı bir metin olduğunu düşünmemekle birlikte ilgilisine tavsiyemdir.
Okuyacak arkadaşlara şimdiden iyi okumalar dilerim.
Mario Benedetti, Uruguaylı bir yazar.
Mola'nın başkarakteri Martín Santomé özel bir şirkette muhasebeci olarak çalışmaktadır. Emekliliğine çok az kalmış olan Santomé, günlük yazmaya başlar.Roman da bu günlüklerden oluşur zaten.
Santomé 1956 yılının Uruguay'ında yaşayan, eşini genç yaşta kaybetmiş, üç yetişkin çocuğu ile aynı evi paylaşan bir adamdır ayrıca.
Emeklilik planları yaparken, kendinden oldukça genç olan Avellaneda ile ilişki yaşamaya başlayan Santomé, tüm yaşamını kapsayan bir hesaplaşma içine girer.Kitap başkarakterini çelişkileriyle, çok inandırıcı,dürüst buldum.
Okuması zevkli bir kitaptı Mola.
Herkese merhaba!
Martín Santomé 49 yaşında, dul ve üç çocuk sahibi bir babadır. Klasik günlük rutinleri olan, evden işe gidip gelen ve emekliliğini bekleyen... Ta ki bir gün hayatına "o" girene kadar.
Aşk hayatın akışını değiştirebilir mi? Sizi olmadığınız birine büründürebilir mi? Hayata bakışınızı değiştirip, yeni hedefler koymanıza, yeni hayaller kurmanıza, yeni heyecanlar tatmanıza sebep olabilir mi? Dingin ruhunuzu ele geçirip sizi bambaşka biri yapabilir mi? Etik değerlerinizi değiştirmenize sebep olup, hayatınız boyunca yerdiğiniz ne varsa hepsini bir lokmada yutmanıza sebep olabilir mi? Yoksa bütün bunlar dosdoğru ve tekrar eden bir akışa sahip rutinlerinizde verdiğiniz kısa bir mola mıdır?
Uruguaylı yazar Benedetti'den aşka dair samimi bir anlatım. Banu Karakaş'ın akıcı çevirisiyle.
Kitaplarla kalın!
Yazar Hakkında
Mario BenedettiYazar · 6 kitap
Latin Amerikanın en büyük yazarlarından biri olarak tanınan Benedetti, 14 Eylül 1920 tarihinde Tacuarembo'da doğdu. Benedetti, 70'li yıllarda Uruguay'ın askeri diktatörlükle yönetildiği dönemde Buenos Aires, Lima, Havana ve İspanya'da sürgünde yaşadı. Benedetti, sürgünün sona ermesinin ardından zamanın ın çoğunu Montevideo ve Madrid'te geçirdi.Çok sayıda şiiri ve romanı uluslararası ödül alan Benedetti'nin 1960'da basılan "The Truce" adlı kitabı 19 dile çevrilmişti.Mario Benedetti 17 Mayıs 2009 tarihinde Montevideo’daki evinde hayata gözlerini yumdu.
