Deniz
@muafokur
“Affan Dede’ye para saydım / sattı bana çocukluğumu / artık ne yaşım var ne adım/ bilmiyorum kim olduğumu…”
267 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“İşte hüzün hikâyecileriyle birbirimizi aramaya böyle başladık.”
“Harita diye birbirlerimizin yüzlerine bakıyor, hikâye diye ruhlarımızı masaya koyuyoruz.”
Sayfa 65
Reklam
Puan vermedi·160 syf.·
2026 94. kitabı
Merhaba. Kitabı bitirdim. Lori’ye bakıyorum buradan ve ona bir şarkı uzatıyorum -bir çiçekmiş gibi- : Bülent Ortaçgil ve Birsen Tezer’in söylediği “Kimseye Anlatmadım”
Dinliyor. Bir süre sessiz
"Çünkü bana çoğu zaman düşmanca davranan bir dünyaya neşe borcumu ödemek zorundaydım.”
"Yaşamak," dedi Lóri, birbirlerini anlıyormuş gibi göründükleri o tuhaf diyalogda, "yaşamak o kadar sıra dışı bir şey ki yalnızca dünyaya geldiğim için yaşıyorum. Herkesin aynı şeyi söyleyeceğini biliyorum ama gerçek şu ki bunu söyleyen benim."
"Hâlâ yaşamaya alışamadın mı?" diye sordu Ulisses derin bir merakla.
"Hayır."
"O zaman mükemmel. Sen benim için gerçek bir kadınsın. Çünkü öğrenme sürecimde apaçık olanı bana bu kadar sıra dışı bir biçimde anlatan biri yok. Apaçık ortada olan Lóri, görülmesi en zor gerçektir."
Kişinin kendi maskesini seçmesi, insanın ilk gönüllü eylemiydi.
…duygularını ifade etmek için kendi yüzünü gizlemenin yanlış olduğunu söylemiyordu. Ama o yüz çıplak olsaydı, yaralandığında kendi kendine istemsiz ve korkunç bir maskeye dönüşebilirdi. Bu nedenle, kaçınılmaz olarak gerçekleşmeden önce kendi başına bir "persona" olmayı seçmek daha az tehlikeliydi. Kişinin kendi maskesini seçmesi, insanın ilk gönüllü eylemiydi. Ve yalnız bir eylemdi. Ancak kişi kendini ve dünyayı temsil etmek için seçtiği maskeyi yüzüne oturttuğunda beden yeni bir direnç kazanır, baş bazen bir engeli aşmış birininki gibi dik dururdu: Kişi artık olurdu.
Bir gün, dünya kendi mağrur kişisizliğiyle var olacak, bense insan olarak aşırı bireyselliğimle...ama biz bir bütün olacağız.
Reklam