Poyraz Keskin
@_Poyraz_
18 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
İnsanlık tek başına kollarımda can verdi. Yanında kimseler yoktu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
SEVGİLİM, BEN ŞİMDİ..
Sevgilim, ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim. Elimde uçuk mavi bir kalem, cebimde iki paket sigara, Hayatımız geçiyor gözlerimin önünden Çıkıp gitmelerimiz, su içmelerimiz, öpüştüklerimiz, "Ağlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimiz".
Çiçekler, çiçekler, su verdim bu sabah çiçeklere, O gülün yüzü gülmüyor sensiz, O köklensin diye pencerede suya koyduğun devetabanı, Hepten hüzünlü bu günlerde. Gür ve çoşkun bir günışığı dadanmış pencereye, Masada tabaklar neşesiz, Koridor ıssız, Banyoda havlular yalnız.. Mutfak dersen - derbeder ve pis, Çiti orda duruyor, ekmek kutusu boş, Vantilatör soluksuz, Halılar tozlu, Giysilerim gardropda ve şurda burda, Memo'nun oyuncak sepeti uykularda. Mavi gece lambası hevessiz, Kapı diyor ki açın beni, kapayın beni. Perdeler gömlek değiştiren yılanlar gibi, Radyo desen sessiz, Tabure sandalyalardan çekiniyor, Küçük oda karanlık ve ıssız.. Her şey seni bekliyor, her şey gelmeni, İçeri girmeni, Senin elinin değmesini, Gözünün dokunmasını Ve her şey tekrarlıyor Seni nice sevdiğimi...
Öyleyse, ben de hayatımın sonuna kadar aynı yerde kımıldamadan oturacağım. Herkes istediği kadar koşsun. Beni anlayacak insan, oturduğum yerde de beni bulur.