Kimi insanların ölmesi ne kolaydı.lanet bir trenin gelmesi yetiyordu.Benimse gökyüzüne gitmem ne kdr zordu.Gitmeyeyim diye herkes bacaklarıma yapışmıştı.
Acı çekmek ne demekmiş asıl simdi anlıyorum.Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi.Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi.Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan,insana sırrını kimselere anlatmadan ölmyi arzulatan bir şeydi.