İnsanın çocukluğu gökyüzü gibiydi. Başımızı kaldırdığımız da ilk gökyüzünü görürdük. İnsan da her zaman ruhunun kuytularına bakmaya karar verse ilk çocukluğunu görmez miydi? Aslında her birimiz çocukluğumuz da kaderimiz tarafından elimize verilen kalemle boyardık gökyüzümüzü. Mavi,beyaz,gri ya da siyah...
Kocaman insanlar olduğumuzda hala hayata o renklerle bakacağımızı bilmeden kendi ellerimizle şekillendirirdik hayatımızı ve dünyamızı.