Sıla
@_SILA
27 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şikâyet kültüründe insanı pasifize eden bir şey var. Sadece şikâyet ederek yaşayan insan serin bir gölgelikte kalı- yor. Şikâyet, nefsin bir tuzağı; kendinizi şikâyet ettiğiniz şeyden ayırıyorsunuz. Halbuki belki benim de kusurum var; bu mahal- lede, bu memlekette, bu toplumda eleştirdiğim şeyin bir parçası da benim. Şikâyet ederek kendimi temize çıkarıyorum ve problemleri başka insanların üzerine yıkıyorum. Durumu düzeltmek için hiçbir eylemde bulunmuyorum, bu çok konforlu bir alan.
Reklam
Eski büyüklerimiz, "İnsan kulağından zehirlenir" der. Göz dediğimiz hanenin gözkapağıyla kontrolü sağlanıyor.oysa kulağın böyle bir mekanizması yok.
Bu can sıkıntısı, modern insanın anlam kaybına uğradığının bir belirtisi. Anlamın olmadığı bir dünyada insan sıkılır. Ne için yaşıyorum, hayatımın hizmet ettiği değer nedir, hayatımın aktığı yön neresidir sorularına doğru ve tatmin edici cevaplar bulamayan insan, anlamsızlık girdabına kapılıyor, sonra onun için bitmek tükenmek bilmeyen bir can sıkıntısına dönüşüyor. O can sıkıntısından bir sürü kötülük de üreyebilir. Şiddet de oradan üreyebilir. Albert Camus'nün Yabancısını hatırlayalım; karakterin birden canı sıkılır ve bir adamı öldürür.
"Gönül ne kahve ister ne kahvehane, gönül ahbap ister, kahve bahane," diyor şair. Her ne kadar modern hayat bizleri yalnızlığa itse de, insanın her zaman dostluğa, muhibliğe, dinlenmeye ve dinlemeye ihtiyacı var.
Reklam