Acı bir tat kapladı dudaklarımı, unutulmuşluğun acı tadı: Eğer rüzgâr, bastığımız yerlerde bizden kalan son izleri de yok edecekse, neye yarardı yaşamak?
...Nefesimi tutarak sayfaları çevirdim.Onun gözleri de aynı kelimeleri takip etmişti.Aynı hikâye onun zihninde de canlanmıştı,şimdi benim zihnimde canlandığı gibi. Bu kitap boyunca birbirimize bağlanmıştık.İşte yine zihnimin içindeydi,güneş ışığı gibi bana gülümsüyordu.Kitaplar size hikâyelerden daha fazlasını verir.Kitaplar size kaybettiğiniz insanları geri verir.