"Biz de tarih olduk," dedi Necla." Aslında, yaşandığı süreçte insana tuhaf ve korkunç gelen şeyler bile, güvenli bir uzaklıktan bakıldığında yabansı bir dekor gibi görünüyor."
Ölümlere, acılara, kayıplara, geçmek bilmez günlere, gecelere tanık olmuş sandalyeler, sehpalar, masalar, tencereler, yılların tozunu yutmuş yatak yorgan... Nesnelerin de ruhu vardı ama ağızları, dilleri yoktu. Yakınamıyorlardı. Sakin ve sessizdiler.