Yeşim
@_Yesimm__
“Beklentiler kalp kırar.”
Şu anda okuduğu kitap
"Bence bir erkek sevdiğini söylememeli, söyleyemez de zaten" demişti.
- Niçin?
- Her zaman bu bir yalan olacağı için.
Onun beni sevdiğini biliyordum...
Bu sevgiye değer veriyordum.
E, oturun siz de dedi.
- Hayat böyle oturup durmuyor ama.
Dostoyevski’nin Suç ve Ceza’sını okurken kendimi sürekli Raskolnikov’un zihninin içinde buluyorum. Sanki onunla birlikte dar bir odada sıkışmış, düşüncelerinin ağırlığını omuzlarımda hissediyorum. Roman, bana göre sadece bir suçun hikâyesi değil; insanın vicdanı, gururu ve çaresizliği arasında sıkıştığı o karanlık alanın canlı bir tasviri.
Raskolnikov’un işlediği cinayet, romanın başlangıcı değil aslında; asıl başlangıç, onun suça dair geliştirdiği teoriler. Bu teorilerde kendimi zaman zaman yakalıyorum: “Acaba insan kendini diğerlerinden üstün görmeye başladığında hangi sınırları aşabilir?” Dostoyevski burada bana, zihinsel kibirin ne kadar tehlikeli bir noktaya varabileceğini gösteriyor.
Roman boyunca beni en çok etkileyen ise Raskolnikov’un iç hesaplaşması. Ceza, kanunların verdiği cezadan önce başlıyor; vicdanın durmaksızın fısıldadığı o iç sesle. Sonya ile karşılaşması da benim için romanın dönüm noktası. Onun şefkati ve inancı, Raskolnikov’da olduğu kadar bende de bir tür arınma hissi yaratıyor.
