Yeşim
@_Yesimm__
“Beklentiler kalp kırar.”
Lisans
15 Temmuz
60 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
İlk defa bir kitapta bu kadar ters köşe oldum..
Sis ve Gece benim için sürükleyici ve etkileyici bir romandı. Ahmet Ümit sadece bir polisiye hikâye anlatmakla kalmamış, karakterlerin iç dünyasını da derin bir şekilde işlemiş.
Olaylar ilerledikçe merak duygusu sürekli artıyor ve sisli, karanlık atmosfer hikâyeyi daha da güçlü kılıyor. Bence kitap, suçtan çok insan psikolojisini anlatmasıyla öne çıkıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Beni hem düşündüren hem de yer yer duygulandıran bir kitaptı. Kitapta dünyaya yabancı bir gözle bakan bir karakter üzerinden insanların garip ama bir o kadar da anlamlı yönleri anlatılıyor. Okurken kendi davranışlarımı ve insan olmanın ne demek olduğunu sorguladım. Özellikle sevgi, aile ve kusurlarla var olma teması bana çok geçti. Dili sade ve akıcıydı, bu yüzden sıkmadan okudum. Kısacası, bana insan olmanın aslında ne kadar karmaşık ama değerli olduğunu hatırlatan bir kitap oldu.
Kızıl Veba’yı okurken, bunun sadece bir salgın hikâyesi olmadığını fark ettim. Kitap bana insanlığın ne kadar kırılgan olduğunu ve medeniyetin aslında ne kadar kolay çözülebileceğini düşündürdü. Özellikle geçmişi hatırlayan yaşlı karakter ile hiçbir şey bilmeyen yeni nesil arasındaki fark çok dikkatimi çekti.
Okurken zaman zaman karamsar hissettim ama aynı zamanda oldukça gerçekçi buldum. Bence bu kitap, insan doğasını ve hayatta kalma içgüdüsünü sorgulatan etkileyici bir eser.
Anayurt Oteli, beni daha ilk sayfalarından içine çeken, kasvetli atmosferi ve derin yalnızlık duygusuyla etkileyen bir roman oldu. Yusuf Atılgan’ın sade ama vurucu dili, Zebercet’in iç dünyasındaki boşluğu ve kaygıları çok gerçek hissettirdi. Özellikle otelin sıkışmışlığıyla Zebercet’in ruh halinin örtüşmesi beni oldukça çarptı. Olaylar büyük gibi görünmese de romanın ağırlığı karakterin içinde birikenlerle geliyor. Bitirdiğimde hem bir hüzün hem de tuhaf bir sarsıntı hissettim. Kısacası, uzun süre etkisinden çıkamadığım, sessiz ama yıkıcı bir kitap.
Dostoyevski’nin Suç ve Ceza’sını okurken kendimi sürekli Raskolnikov’un zihninin içinde buluyorum. Sanki onunla birlikte dar bir odada sıkışmış, düşüncelerinin ağırlığını omuzlarımda hissediyorum. Roman, bana göre sadece bir suçun hikâyesi değil; insanın vicdanı, gururu ve çaresizliği arasında sıkıştığı o karanlık alanın canlı bir tasviri.
Raskolnikov’un işlediği cinayet, romanın başlangıcı değil aslında; asıl başlangıç, onun suça dair geliştirdiği teoriler. Bu teorilerde kendimi zaman zaman yakalıyorum: “Acaba insan kendini diğerlerinden üstün görmeye başladığında hangi sınırları aşabilir?” Dostoyevski burada bana, zihinsel kibirin ne kadar tehlikeli bir noktaya varabileceğini gösteriyor.
Roman boyunca beni en çok etkileyen ise Raskolnikov’un iç hesaplaşması. Ceza, kanunların verdiği cezadan önce başlıyor; vicdanın durmaksızın fısıldadığı o iç sesle. Sonya ile karşılaşması da benim için romanın dönüm noktası. Onun şefkati ve inancı, Raskolnikov’da olduğu kadar bende de bir tür arınma hissi yaratıyor.
