Canan Ayberk
@__CA__
74 okur puanı
Ocak 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
bencil insan kendine de mi bencil? taşlar yerine oturdu.
Bencillik ve kendini sevme aynı olmak bir yana, birbirlerinin zıttıdır. Bencil kişi kendini çok fazla değil çok az sever, hatta kendinden nefret eder. Üretici olmamasının bir belirtisi olan bu kendinden hoşlanmama ve kendine ilgi göstermeme, onu boş ve huzursuz kılar. Böyle bir kişi mutsuzdur ve kendine bilinç dışı engeller koyarak bir gün ulaşamadığı doygunlukları öfke ile yaşamdan koparıp almaya çabalar. Görünüşte kendisiyle fazla ilgilenmektedir; Aslında bunlar gerçek kimliğine ilgi göstermede ki beceriksizliğinin üstünü örtmek ve gidermek için yapılan başarısız deneylerdir.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Tüm sevgi çeşitlerinden önce var olan, en temel sevgi kardeşlik sevgisidir. Bununla bir başka insana gösterilen sorumluluğu, ilgiyi, saygıyı, onu tanımayı, onun yaşamını sürdürmesini istemeyi kastediyorum.
... Kardeş sevgisi, hepimizin bir ve aynı olduğu düşüncesine dayanır. Hüner, zeka, bilgi farklılıkları tüm insanlardaki ortak insanlık özünün yanında önemsiz bir ayrıntıdır.
... Eğer bir insana salt bakacak olursan bizi birbirimizden ayıran farklılıkları görürüm. Ama özüne işler sen, özdeşleştiğimizi, kardeş olma gerçeğimizi bulurum.
Kişinin kendi canından, kanından olanı sevmesi pek büyük bir başarı değildir. Hayvanlar da yavrularını sever, onları korur.
Sonuçta yetişkin kişi, kendi kendisinin anne ve babası olma durumuna gelir. Sanki içinde bir annelik bir de babalık güdüsü vardır. Annelik güdüsü, "seni, benim sevgimden, mutlu bir yaşam dileğinden yoksun bırakacak hiçbir şey kötülük, hiçbir günah yoktur ", babalık güdüsü ise, "yanlış yaptın, yanlışını belli sonuçlarından kaçınamazsın ve her şeyden öte, eğer seni sevmemi istiyorsan tutumunu değiştirmelisin "der.
... Eğer kendine sadece babalık güdüsünü ayırırsa şefkatsiz ve haşin olur. Sadece analık güdüsünü yeşertirse yargılama gücünden yoksun kalır ve hem kendisinin hem de başkasının gelişimine engeller.
Baba sevgisi koşullu sevgidir. Kural: "seni seviyorum çünkü umutlarımı gerçekleştiriyorsun; çünkü görevini yapıyorsun, çünkü beni seviyorsun."
Koşullu baba sevgisinde de koşulsuz anne sevgisinde olduğu gibi olumlu ve olumsuz yanlar vardır. Olumsuz yanlardan biri baba sevgisinin kazanılan bir sevgi olması, beklentiler gerçekleşmezse yetebileceğidir. Baba sevgisinin doğasında yatan itaat, en temel erdemdir, itaatsizlik ise en korkunç günah. Bunun cezası ise babanın sevgisinden yoksun kılınmaktır. Olumlu yanı da aynı şekilde önemlidir. Onun sevgisi koşullu olduğuna göre, onu kazanmak için bir şeyler yapılabilir, onun için çalışabilirim, anne sevgisi gibi benim denetimin dışında değildir.