Sevda muharebesi pek müthiş, pek acıklıdır.
Fatih Aydın
Sevda her zaman savaş değildir; bazen iki insanın aynı yöne yürüyemediğini fark ettiği sessiz bir kopuştur. Müthiş olan onun şiddeti değil, insanın kendini bile tanıyamadığı hâller yaratabilmesidir. Acı olan da yenilmek değil, çoğu zaman neye karşı savaştığını bile bilememektir…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Zaman içinde mutlu anlar da acıya dönüşebiliyordu.
Fatih Aydın
Zamanın mutluluğu acıya çevirdiği fikri, aslında zamanın değil hafızanın oyunudur. O anlar değişmez; değişen, onlara bugünden bakarken taşıdığımız anlamdır. Mutlu bir anın acıya dönüşmesi, o anın bozulduğunu değil, insanın artık aynı kişi olmadığını gösterir. Bu yüzden zaman hiçbir şeyi dönüştürmez; insan, zamanla kendini yeniden okur…
"Kendime yalnızlıktan daha iyi bir dost bulamadım."
Fatih Aydın
Yalnızlık iyi bir dost değildir; sadece itiraz etmeyen bir yoldaştır. İnsanı olduğu gibi kabul ediyor gibi görünür ama aslında onu kendi düşüncelerinin duvarları arasında bırakır. İnsan kendini en çok yalnızken değil, başka bir insanın varlığında da kendisi olabildiğinde tanır. Bu yüzden en iyi dost yalnızlık değil, özgürlüğünü elinden almadan yanında kalabilen bir insandır…
(...) çünkü acı, ders almak içindir.
Fatih Aydın
Acının ders vermek için var olduğunu söylemek, evrenin insanla özel olarak ilgilendiğini varsaymaktır. Oysa varoluşun böyle bir borcu yoktur. Acı çoğu zaman bir mesaj taşımaz; onu mesaja dönüştüren insanın kendisidir. Ders, acının içinde değil, acıyla karşılaşan bilincin ona verdiği anlamda doğar. Bu yüzden acı öğretmez; insan, acının karşısında kendini yeniden yorumlayabildiği ölçüde öğrenir…