-Durağanlığı seviyorum. Yavaşlığı. Hiçbir şeyin olmadığı zamanları. Göğün maviliğini. Temiz havayı içime çekmeyi. Trafik gürültüsünün içindeki kuş şakımalarını. Yalnız ayak seslerini. İlkbaharda bir isyanla patlayan çiçekleri. Sessiz geçen zamanların ölü zamanlar olduğunu düşünürdüm. Şimdi capcanlı geliyorlar. yere uzanıp dünyanın kalp atışlarına dinlemek gibi.
Biz yaşamın kendisiyiz. Cümledeki özneyiz. Bütün başarılarımızın toplamından daha büyüğüz. Tanık olduğumuz duyguların daha fazlasıyız. Bunların hepsi çıkarıldığında, geriye kalan sonsuzluğuz.