Yazık! hem kıyasıya harcıyorsun kendini,
Hem gönlün yeltenmiyor hiç kimseyi sevmeye.
Biliyorsun, saymakla bitmez sevenler seni,
Ama besbelli sen aşk duymuyorsun kimseye.
Öldüren bir nefrettir yüreğindeki şeytan:
Hiç umurunda değil kazsan kendi kuyunu,
Çekinmezsin güzelim canevini yıkmaktan
Onarmak olmalıyken asıl amacın onu.
Sen tutum değiştir de cayayım düşüncemden,
Yumuşak bir sevgi koy nefret yerine bir yol;
Göründüğün gibi ol: cömert, sıcak, sevecen;
Hiç değilse kendine yumuşak yürekli ol.
Aşkım uğruna bir ‘sen’ daha yarat kendine:
Güzellik onda veya sende yaşasın yine.
William Shakespeare
Gamzeni kıskanıp yüzyıl öteden
Ay gelip yanağına otursun
Sen bir rüyasın bir gerçeğin içinde
Ben bir yarayım bir bıçağın içinde
Bütün kalemleri bir bir kırdım
Sesinden resim yaptım kendime
Sen bir hayatsın bir ölümün içinde
Ben bir ölüyüm bir bedenin içinde
Beyazıt Bestami Keçeli