Nurdan Yorulmaz
@__NURDAN__
Pastry cheff
Önlisans
2 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Ah dostum! Anlaşılmamak ne zor bir bilsen. Bunu yaşamdan hissettirebilirim sana: yüzme bilmeyen birinin suda çırpınması, yokuş yukarı koşan birinin içtiği ilk yudum su ile boğulması gibi.
Ve daha da kötüsü nedir bilir misin? Kendini ifade ettiğinde suçlanmak, aşağılanmak, duygularının sabote edilmesi. Ahh çok pardon dostum! Daha da kötüsü var: duygularının incindiğini dile getirdiğinde abartıldığını ver tekrardan ibaret olduğunun yüzüne vurulması. Ne de zormuş bilmediğin bir dilde konuşmaya çalışmak. Ya da dilini bilmeyen biri ile iletişim kurmaya çalışmak…
Reklam
İnanın kendisinin farkında olması güzel bir o kadar da değil. Bilinçli hareket eden bir insan başkalarının patavatsızlığıyla fazlasıyla yorulur , hem kendisi hem kalbi.
Misal farkında olmadığınız yahut olup da kendinize engel olamadığınız davranışlarınız. Belki çok hüzünlü bir insansınızdır, belki de çok güleç. Ya da gergin, stresli, aceleci.. gibi gibi daha bir çok özelliğiniz vardır. Her insan birbirinden farklıdır. Ve bu özellikler ona doğuştan nüksedilmemiştir. Çoğunlukla, insan yaşadıklarından ibarettir ; yaşatılanlardan, yaşatılamayanlardan, hissettirilenlerden.
Hani psikiyatriler konuşmaya başladığı vakit çocukluğunuza iner ya. İşte tam olarak bu. Her şey eskiden gelir. Aylar geçer yıllar geçer biz büyürüz. Ancak geçti sandığımız yıllar içimizde yollara dönüşür. Çok aceleci çok dakik ya da çok şüpheci bir insanla tanıştığınız hatta onunla yaşadığınız vakit hiç kendinize sordunuz mu bu insan neler yaşadı ki böyle. Malesef insanoğlunun yargılamakta üstüne yoktur.
Şahsen bu zamana dek duyduğum en kırıcı söz ,hayatımdaki herkese ne kadar yorucu olduğumdu. Artık kazındı aklıma mıh gibi. Kiminle ne yaşasam zihnimin bana bunu hatırlatması beni bana tekrar kırdırır. İnsan onca yükü kaldırır da bazen bir lafın altında ezilir kalır.
Biliyorum ki bir kimsenin değeri çevresindeki insan topluluğuyla belli olmaz. Değerini belirleyen, insanın tâ kendisidir.
Sizin üzüntünüzle üzülmeyen yahut bu duygularınızın farkında olmayan kimseler için; üzülmek, uykuda noksanlık, iştahın kapanması gibi durumları yaşamak kişinin kendisine yapıp yapabileceği en büyük kötülüklerden biridir. Çünkü hayat sağınızdaki üç solunuzdaki beş kişiden ibaret değil. Daha güzel şehirler var ; hiç görmediğimiz memleketlerin bilmediğimiz sokakları. İnsan da bu misal ya. Şehir gibi soka gibi çeşit çeşit. Bazen farklı insanlar tanırsınız bazen de bir insanda çok farklı kişiler görürsünüz. Hüzün kapınızda akıp biten yaşlar ile kabulleniş gerçekleşmiş olur. Hayat, herkese kafa yorup onları anlamaya çalışıp çözecek kadar uzun değil. Hayat kısa, biraz da kısasa kısastır. Seveni seveceksin, üzeni üzeceksin. Çok seviyorsa ama üzüyorsa sen de çok sevip ama üzeceksin. Ya da daha basiti. Hüznünün farkında olduğu halde seni görmeyenler duymayanlar gibi sen de yok sayacaksın…
Zannedilir ki, ayrılık beden ile olur. Ancak kilometreler değildir kalbi fesh eden; kalpler uzaklaştıkça, anılar hatırdan silindikçe; yokluğu bile hissedilmez yüce duyguların.
Söyle ey mütefekkir! Yorulmadın mı hakikati aramaktan, gücenmedin mi hakikati gördüğünde.
Düşünelim taşınalım. İnsan ne ister?
Görmek istemediğine mi çevirir yüzünü, inanmak istediğini mi görür yoksa. İnsanı kandıran insan olmadı hiç bir zaman. Asıl riyakârlığı insanoğlu kendine yaptı. Çünkü şu küçücük bedene sığdıramazdı azıcık mutsuzluğu. Ve geldi geçti bütün ömür; inanmak istedikleri ile elinde kalanlar..
N.Y.
İnsan, misafir demekti. Ve anlam bulmaya geldiği yerde manâsını unutarak yaşadı. Hem kendinden hem dünyadan geçti. Lâkin bulamadı çare; ne mutluluğa ne mutsuzluğa. Ve bulamazdı da: gâm ile kedere bel bağlamış şu cihanda ne mümkündü cenneti tadabilmek. Biraz gülmek, biraz sevmek ve yaşamak isterdi. İsteyemeden gidendi insan, belki de varan...
Reklam