Şevin
@__Nobody__
101 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Başkalarının düşüncesinin ağırlığı altında ezilme, çünkü bu düşünce belki birkaç yıl , belki 30-40 yıl , belki de birkaç yüz yıl sonra değişmiş olacak. Başkalarının ancak gelecekte yaşayacaklarını sen şimdi yaşa.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
" Bu konuyu kendime bile açmaktan korkuyordum ama bu sabah kuaförümle konuştum . Sosyoloji okuyan kızının üniversiteyi bitirebilmesi için kaç yıldır sabahtan akşama kadar çalışmış durmuş. Kızı en sonunda mezun olmuş ve aylarca iş aradıktan sonra bir çimento fabrikasında sekreterlik yapmaya başlamış. Kuaförüm, bütün bunları anlattıktan sonra, büyük bir gururla,' Bugüne bugün kızım diploma sahibi,'demesin mi! Annem ile babamın birçok dostu ve onların çocuklarının çoğu da diploma sahibi. Ne var ki, bu istedikleri işi yapmayı başardıkları anlamına gelmiyor. İlgisi yok . Üniversiteye gitmişler, çünkü üniversitelerin çok önemli sayıldığı bir zamanda birisi onlara bu dünyada yükselebilmek için diploma sahibi olmak gerektiğini söylemiş. Ve bu yüzden de dünya bazı olağanüstü, bahçıvanlar, fırıncılar, antikacılar heykeltraşlar ve yazarlardan yoksun kalmış."
" Birçokları bir kadının tek hayalinin evlenmek ve çoluk çocuğa karışmak olduğunu sanır. Sana anlattıklarıma bakarak belki de hayatta çok acı çektiğimi düşünüyorsundur ama öyle değil. Kaldı ki ben oradaydım. Beni bütün o yıkımlara karşı 'korumak' isteyen bir sürü erkek tanıdım. Unuttukları bir şey vardı: Eski Yunan'dan bu yana, savaşlara katılan insanlar ya çarpışarak ölmüşler ya da belki yaralarına karşın , belki yaraları sayesinde güçlenerek geri dönmüşlerdir. Böylesi daha iyi. Doğdum doğalı bir savaş alanında yaşadım ve hâlâ hayattayım, kimsenin beni korumasına ihtiyacım yok."
Onun en büyük sorunu, yirmi birinci yüzyılda yaşayan bir yirmi ikinci yüzyıl kadını olması ve bu gerçeği hiç gizlememesiydi.
Peki, o zaman, hayatımızdaki en önemli şeylerin bir anda yok olup gittiğini görmenin acısından kaçımız kurtulacağız? Yalnızca bizim için çok önemli olan insanlardan değil, düşüncelerimiz ve düşlerimizden de söz ediyorum. Bir gün, bir ,hafta birkaç yıl daha dayanabiliriz ama eninde sonunda yitirmeye yazgılıyız. Bedenimiz sağ kalır ama ruhumuz er geç ölümcül darbeyi yer. En kusursuz cinayet budur; yaşama sevincimizi kimlerin öldürdüğünü, bunu hangi güdüyle yaptıklarını, suçluların nerede bulunacağını bilemeyiz.