Sadiye Giçik
@__S__G__
Renklerinden hiç pişmanlık duymayan siyah beyaz bir kadınım ben.
Eski şarkıları,kitapları, şiirleri ve yağmuru çok seven...
Şu anda okuduğu kitap
Ne istediğim sorulduğu anda hiçbir şey istemez olurdum.
İnsanlara karşı her zaman korku dolu bir ürperme hissettiğim ve insan gibi konuşma,insan gibi davranma yeteneğime hiçbir şekilde güvenmediğim için tüm korku ve endişelerimi toplayıp göğsümün derinliklerinde bir kutuya sakladım.Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve bunun yerine kendimi masum bir neşe havası geliştirmeye adadım.Böylece yavaş yavaş eksantrik bir soytarıya dönüştüm.
Ne başkalarıyla tartışabilir ne de kendimi savunabilirdim. Biri beni eleştirirse, ilk düşüncem karşımdakinin tamamen ve bütünüyle haklı olması gerektiğidi, çok büyük bir hata yapmış olmalıydım, her şey bu kadar basitti işte. Bu tür saldırılara uysal bir sessizlik içinde katlanırdım ama içten içe ıstırap içinde kıvranır,dehşetten delirirdim nerdeyse.
Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum,bir ipte yürüyordum,ter içindeydim.
İnsanların beni dibine kadar dehşete düşürmesine rağmen onlardan ne yaparsam yapayım koparmıyor gibiydim.