Çiy damlasına bak, yüzünü yere sürdü de güneş onu aldı, buğu hâline getirerek yükseltti, göklere çıkardı.
İbret al;
Yüzünü yere sürmeden yükselmezsin.
Reklam
Bana kendi nefsim gibi kötü arkadaş ve azgın düşman bulunmaz.
Nefis içerideki hırsız olduğu için kilit de tutmaz, kâr etmez.
Başka düşmana ihtiyaç yok en büyük düşmanım kendi nefsimdir.
İnsanın kendisine verebileceği zararı ifade etmek için şair üstat çok güzel misal getirmiş;
Mesela akrepten benzetme yaparlar.
Akrebi çepeçevre ateşle sarsan, zavallı akrep etrafına bakar çıkış yolu bulunmadığını anlayınca ters döner, kendini sokar ve intihar eder.
Halbuki nefis böyle yapmaz.
Eğer bir delik yoksa, çıkamıyorsa bile bekler, belki bir ömür boyu bekler...
İman şekil alsaydı namaz olurdu demişler.
Büyük bir imkan, ihsan ve hediye olarak sunulmuş bize,
demek ki o kadar elzem;
günde beş defa,
yaz ve kış,
gençlikte ve yaşlılıkta,
bir vuslat,
bir hatırlatma,
bir kendine gelme,
bir inşa...
Her şeyi arkaya atıp, her şeyi geride bırakıp huzurda durma!
"Üzerine basanın ayağını incitmeyen halı gibi yumuşak ol!"
Reklam