Bu ateş söner, yeniden çiçekler açar, sis dağılır tepemizden ve emin ol tüm diktatörler, kurdukları düzenin başlarına yıkılmasını görecek kadar yaşar..
Aramızdan birine bir şey olmadığı sürece hiçbirimizin gözü dönmeyecek. ‘Televizyonsuz yaşarız.’ diyeceğiz. Sonra ellerimizden kıyafetlerimizi alacaklar, ‘Olsun ne fark eder?’ diyeceğiz. Yiyeceklerimiz tükenecek belki, alışırız diyeceğiz. Bu düzen sevdiğimiz birini bizden alana kadar…