“Evren, Tanrı’nın lunaparkı olmalı. Yıldızlar, Tanrı’nın misketleri.
Dünya, Tanrı’nın karamsarlığı olmalı. İnsan, Tanrı’nın yarası.
Aşk, Tanrı’nın merhemi olmalı. Aşk, Tanrı’nın merhameti...”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanlar gökyüzü cennetinden bir elma ağacının dalını incitmenin cezasını, yeryüzü cehenneminde birbirlerini inciterek ödüyorlardı.
Çünkü hayat içinde de insanın savaşları hiç bitmiyordu. İnsana köprüyü geçene kadar ayıya dayı demesi emrediliyordu ancak insan, her köprü sonunda kendisini karşılayan yeni ayıları görüyordu.
Hayat birbirine bağlanan ve ancak ölümle kesilen köprüler bütünüydü.
Hayat, gençliğin ‘belki’ dağları ile ihtiyarlığın ‘keşke’ dağları arasında açılan intihar teşebbüslü bir uçurumdu.
