Tanrı başka âlemlerden aldığı tohumları yeryüzüne serpmiş, bahçesini yetiştirmiştir. Sürebilen her şey baş vermiştir. Ama bunları yaşatan yalnız esrarlı âlemlerle aradaki ilişki duygusudur. İçteki bu duygu zayıflar ya da yok olursa ruh ölüme gidiyor demektir. O zaman hayata karşı ilgisiz olur, hatta nefret duymaya bile başlarsın.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Niçin ben uşağıma hizmet etmeyeyim, bende kibir, güvensizlik duygusu neden ortadan kalkmasın?
Manevi çürüme, yukarılardan başlayarak gözle görülür şekilde artıyor. Halk arasında da içine kapanma başladı.
İnsanlar, hele şu zamanlarda bir özgürlük teranesi tutturdular; neymiş bu peşinde koştukları özgürlük? Yalnızca esirlik ve kendine kıymadan ibaret! Çünkü insanlar, "ihtiyaçlarını tatmin etmeye bak, sen de en yüksek, en zengin kişilerle aynı haklara sahipsin" inancına saplandılar. "İhtiyaçların giderilmesi konusunda hiç çekinme, hatta isteklerini alabildiğine arttır!"