Çünkü ben, bu dünyanın nasıl bir yer olduğunu görünce,
Üstüme öyle bir hüzün çöktü ki;
Altında bir çiçek gibi ezildim.
Bu masmavi dünyada,
Ne kokum kaldı,
Ne de rengim.
Ben, bir defterin iki sayfası arasında değil,
Milyonlarca insan arasında kurutulmuş bir çiçeğim.
Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.
Birbirine uzanamayan boşlukta iki yalnız yıldız gibi
Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz
Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca