Her türlü zorlamanın boşuna olduğunu anlamak ne büyük bir şey! Benliğimizi açığa çıkarmak, ona uymak, bir başkasıymış gibi onun elinden tutmak, sandığımızdan daha önemli olduğumuza güvenmek yeter bence.
Başkalarının bizim hakkımızda ne düşünecekleri kaygısı kendi vicdanımızdan daha güçlüdür suçu başkasına yükleme olanağı bulamadığı sürece, bilmeyerek bile olsa kötü bir şey yapacak yerde içindeki kötülüğün sesine uymayı kim seçmez?
Kendi özelliğimizin benliğimize kazandırdığı aldatıcı üstünlükten kurtulmak için öncelikle kendi benliğimizi başkalarının benliklerinden daha önemli saymaktan vazgeçmek; o ağlamaklı halimize acıma ve her huyumuzun kendi gözümüzde kemirici bir önem kazanması hastalığına son vermek, başkalarının olduğu gibi, kendimize de nesnel bir gözle bakmak.
Belki başkalarına acımak, ama hiçbir zaman kendimize acımamak.