İnsanların en büyük ve en görkemli eylemi savaş konusuna gelince, bunu bir üstünlük kanıtı mı yoksa tam tersine zayıflığımızın ve yetersizliğimizin bir göstergesi olarak mı kullandığımızı bilmek isterdim. Çünkü savaş, gerçekten de birbirimizi paralamanın ve öldürmenin, kendi türümüzün mahvına ve kaybına yol açma biçimidir; bana öyle geliyor ki, bunu bilmeyen hayvanlar tarafından arzulanabilecek bir şey değildir.
Kendini beğenmişlik bizim doğal ve öteden beri hep var olan hastalığımızdır. Tüm yaratıkların en bahtsızı ve en kırılganı insandır; aynı zamanda en mağrur olanı da. Kendini beğenmişlik, şu ölümlü âlemde dünyanın çamur ve çöplüğü içinde, en kötüye bağlanmış ve çivilenmiş olarak, evrenin en ölü ve en kokuşmuş bölgesinde, meskenlerin son katında, gök kubbenin en uzak yerinde, bu üçünün en kötü koşulundaki hayvanlarla birlikte kendini hissettirir ve gösterir.
Deliler ve kötüler böylesine olağanüstü bir lütfa layık mıdırlar? Ve bunlar en kötü cinsten olduklarına göre, tüm diğer yaratıklara nasıl tercih edilebiliyorlar?