Önceleri ya çok konuşuyorsun diye şikayetler alırdım, ya da ağzın iyi laf yapıyo yahut ikna kabiliyetin yüksek gibi sözler duyardım. Velhasıl kolay kolay susmak bilmezdim. Ve şimdi yalnız ağzı var dili yok gibi davanmak geliyor içimden, beyni yok lakin fikri var gibi davrananlara karşıysa hele. Bilen bilir beni suturmayı, bir de kendi rızamla suturmayı becermek zor işti. Şimdi haklı olduğumdan emin bile olsam uğraşmıyorum. Zira bezdim, ne beynime ne de çeneme daha fazla işkence etmiyorum. Bas bas, çığlık çığlığa susuyorum..