"dayanmaz" dedi sultan.
İyi ki görmüyor, duymuyoruz. Zaten bütün yaratıklar görselerdi, duysalardı savaşı, bütün yaratıklar duyabilselerdi savaş çığlıklarını bu dünyada savaş olmazdı.
Savaşın iğrençliği bilinmeyen bir şeydir de, savaşın kötülüğü saklanan bir şeydir de, yaratıklar onun için kabul ediyorlar savaşı.
Eski bir Arap şiiri geliyor aklıma:
Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüzün vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamlarında bile neşelidir.
.. ne kadar güzelsin Sevilay. Ne kadar doğrusun.
.
Sevenler birbirlerine yara izlerini gösterirler. İlk önce bunu yaparlar.. sonra ruhumu açmadan bil ki incinebilirim demek için. Çünkü en çok sevdiklerin yaralar seni..
...ama söyler misiniz ne işe yaradı? Şu anda dünyanın pek çok bölgesinde insanlar toprak için, kâr için, pazarları ele geçirmek için, dillerin, dinlerin, ırkların ayrılığını bahane ederek birbirlerini boğazlamıyorlar mı? Dikkat edin aradan tam 2700 yıl geçmiş, insanoğlu toprağın, denizin, gökyüzünün gizini çözmüş ama birbirini öldürmekten vazgeçmemiş...