kalbimin derinlerinde gizli bir pınar kaynıyor gibi, göğsüme sıcak bir şeyler iniyor, bütün vücudumu, gözlerimi islatan, nefesimi kesen, ılık, baygın bir lezzet sarıyordu. 
Mektepte bize bir şiir ezberlemişlerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkartmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış, bunu yazan şair ne kadar haklıymış!